Ég frétti í dag af andláti ungrar manneskju. Mjög óvænt og sorglegt, enda var hún ein af þessum hversdagshetjum og var bara rétt að byrja að njóta afreka sinna. Það minnir mann á að við erum ekki eilíf, það getur hver sem er orðið bráðkvaddur, jafnvel fólk innan við þrítugt.

Það hefur stundum verið sagt að við eigum að lifa eins og hver dagur geti orðið okkar síðasti. Ekki þannig að við eigum ekki að trúa á morgundaginn, en við fáum kannski ekki annað tækifæri. Þessi unga stelpa var nýbúin að vinna mikið afrek, sem betur fer var hún búin að koma því í verk því að nú fá aðrir að njóta sem hefðu kannski ekki fengið það annars.

 Hallgrímur Pétursson orðaði það miklu betur en ég.

Núvitund er greinilega orð dagsins. Mér finnst ég heyra það í annað hvert skipti sem ég kveiki á útvarpi eða lít í blað. Kannski er ég bara sjálf svona uppnumin yfir því sem ég er að læra í núvitund að ég tek eftir því alls staðar í kringum mig. Alveg eins og einhver sem kaupir sér nýjan bíl sér allt i einu þessa sömu bílategund alls staðar en tók aldrei eftir henni áður.

Ég er semsagt á námskeiði í núvitund eða mindfulness eins og það heitir á ensku. Þetta er hluti af öðru námskeiði þar sem allt er tekið í gegn, líkaminn og sálin. Heilbrigð sál í hraustum líkama, eins og Forn-Grikkirnir sögðu. Hraustur líkami þarf nefnilega að hafa heilbrigða sál til að virka, þetta hangir allt saman.

Okkur var um daginn sögð saga af konu sem var að prófa núvitund í fyrsta skipti. Allir þátttakendurnir lágu á dýnu með lokuð augun og voru látnir beina athyglinni að tánum, svo táberginu, svo ristinni, ilinni, ökklanum og svo framvegis upp allan líkamann. Þessi umrædda kona fann fyrir mikilli vanlíðan þegar hún var látin beina athyglinni svona að fótunum en var hvött til að gefast ekki upp og þegar hún var komin upp fyrir hné var vanliðanin farin. Eftir á kom í ljós að hún hafði fæðst með einhvern fótagalla og var í miklum aðgerðum upp að tveggja ára aldri en eftir það var allt í lagi. Hún mundi ekkert eftir þessu sjálf, hafði bara séð myndir og verið sagt frá þessu en hefur eflaust oft verið mjög kvalin meðan á þessu stóð. Allavega geymdi líkaminn minninguna og hún birtist þegar hún var látin beina athyglinni svona óskiptri að fótunum. Ótrúlegt og ég myndi varla trúa þessu ef leiðbeinandinn hefði ekki sjálfur orðið vitni að þessu.

Þannig að ég er núna orðin alveg óð í þetta fyrirbæri. Allar tilfinningar eru mátaðar við þetta módel og ég spyr sjálfa mig af hverju mér líður svona eða hinsegin, hvaðan það kemur og hvar það byrjaði. Ég hef nefnilega svo oft í gegnum tíðina upplifað að ég væri að fá sama verkefnið aftur og aftur, kannski ólíkir staðhættir og allt annað fólk, en nákvæmlega sama atburðarásin.

Eitt af því sem hefur leitað á mig aftur og aftur er frelsisþörfin. Ég hef svo sjúklega þörf fyrir að ráða mér sjálf og vera ekki háð neinum öðrum að ég bregst stundum of hastarlega við. Þegar ég fyllist af köfnunarkennd þarf ég að staldra við og finna hvaðan hún kemur. Þá er ég kannski ósjálfrátt orðin aftur litla stelpan sem flæktist á milli ættingja og skammaðist sín endalaust, þá var orðið einelti ekki orðið til. Það var ekki mikið frelsi í lífi mínu þá og það var kæfandi að geta aldrei verið ég sjálf. Síðan eru liðin mörg ár og ég hef lært margt og mikið, en ef ég gái ekki að mér fer ég ósjálfrátt beint á þennan stað. Með því að staldra við get ég tekið utan um þessa tilfinningu og gefið henni hlýju, þá er ekki eins vont að mæta henni næst. Og með tímanum verður það bara alls ekkert vont heldur bara sjálfsagður og eðlilegur hluti af mér. Það heitir víst að lifa í núinu.

Af hverju segjum við stundum ekki það sem okkur finnst? Hvaðan kemur eiginlega þessi hugsun að það sé betra að þegja en segja það sem manni finnst? Ég var alin þannig upp og hef oft setið uppi með að hafa ekki sagt það sem ég var að hugsa af því að ég vildi ekki stuða neinn. 

Hvað er málið með að þora ekki að stuða neinn? Gerir það manni eitthvað gott? Er ekki alltaf betra að segja hug sinn og fá umræðu um málið?

Ég las grein á dögunum um Egil Einarsson og lækaði hana því að ég var sammála höfundinum. Leiðindamál í alla staði sem sýndi vel hvað kynferðisbrotamál eru í miklum ólestri hjá okkur. Nú veit enginn hvað gerðist í raun nema þau þrjú sem voru á staðnum, eðlilega, en það sem höfundurinn vildi meina var að honum fannst Egill ekki hafa lært af hremmingum sínum.

Þetta leiddi af sér tveggja daga ritdeilu sem endaði úti í móa og ég er ennþá að spyrja sjálfa mig af hverju ég hélt alltaf áfram að svara. Það er auðvelt að þegja en það er erfitt að stöðva snjóflóð. En ef maður þegir þá fær maður heldur engin svör. Og stundum skilur snjóflóð eftir sig alveg nýtt landslag.

Svo lengi sem maður gætir þess að vera kurteis og málefnalegur og tala ekki niður til neins. Og það er ógeðslega glatað að um leið og það er nánast útilokað að sanna kynferðisbrot þá er á sama hátt nánast útilokað að hreinsa sig af slíkum ásökunum, það verður bara allt eftir á einhverju gráu svæði sem enginn fer inn á.

Allavega, ég held áfram að segja það sem mér finnst, það er betra að blása því út en brenna inni með það. Einu sinni þorði ég ekki að segja hvað mér fannst til að verða ekki óvinsæl en svo komst ég að því að það er bara kjaftæði, það er best að vera maður sjálfur. Upp á gott og vont. Og svo má alltaf skipta um skoðun. En allt er betra en að þegja.

Í dag fór ég í tímavél og ferðaðist 20 ár aftur í tímann. Á þeim tíma vann ég við umönnun þroskaheftra á stað sem hafði verið rekinn með óbreyttu sniði í langan tíma og þar var ekki ferskleikanum fyrir að fara. Bæði íbúar og starfsfólk höfðu verið þarna áratugum saman og það mátti engu breyta. Mikið var talað um náungann og ekki á uppbyggilegan hátt. Ein kona var sérlega hávær og það þótti alveg eðlilegt að rúlla hjólastólnum hennar inn í kompu þar sem minna heyrðist í henni. Annað var eftir þessu.

Á þessum tíma unnu þarna þrjár stelpur um tvítugt. Ungu fólki fylgja ferskir vindar og það hefði mátt reikna með því að þær lyftu starfseminni upp. Kannski voru þær bara svona ungar og óþroskaðar, allavega urðu þær fljótt samdauna andrúmsloftinu og voru duglegar í baknaginu. Þær fóru reglulega til hjúkrunarforstjórans sem fannst ekki leiðinlegt að fá skýrslu frá þeim um frammistöðu einstakra starfsmanna. Ég var oftar en einu sinni kölluð á teppið til að svara fyrir gagnrýnina frá þeim og skipti þá engu máli hvað var satt og hvað ekki. Ein þessara stúlkna var mikil dúkka og vissi vel af sér, hún átti ríkan kærasta og var yfirleitt á dýrum bíl sem hann átti. Önnur djammaði allar helgar og fór síðar í áfengismeðferð. Hún var líka mjög hvatvís og hefur kannski bara haft ómeðhöndlað ADHD, allavega tjáði hún sig gjarnan án þess að hugsa og það sveið oft undan athugasemdunum hennar. Sú þriðja átti systur sem var mikill námshestur og fjölskyldustjarna og ég komst að því síðar að hún var mikið borin saman við þessa systur sína, kannski er það ástæðan fyrir því að hún var í sífelldri keppni við allt og alla, hún var rosaleg rægitunga og í þessu drungalega andrúmslofti var hún ótrúlega vinsæl því að hún hafði alltaf eitthvað slæmt að segja um náungann, það var næringin sem vinnufélagarnir þrifust á. Hún var mjög hæðin og það var oft hlegið þegar hún talaði um íþróttamenn sem flautaði í gegnum hausinn á, þeir hafa þá væntanlega verið heimskari en hún, eða hvað?

Í dag hitti ég þessa manneskju í veislu. Ég vissi af henni, hún er frænka bestu vinkonu minnar þannig að ég var ekki óviðbúin. Hún vissi hinsvegar ekkert af mér og ég held að hún hafi ekki þekkt mig, allavega sýndi hún engin merki um það. Ég var búin að búa mig undir að heilsa henni, það eru jú liðin 20 ár eða meira og fólk breytist gjarnan á þeim tíma. En ekki hún. Hún talaði alveg nákvæmlega eins og hún gerði þá. Hún talaði hátt og snjallt, hafði skoðanir á öllu og þær skoðanir voru ekki jákvæðar. Það voru íþróttamenn með flaut í gegnum hausinn og annað eftir því, hún notaði meira að segja sömu frasana og forðum. Hún hló mikið og mest að asnaskap einhverra dómadagsvesalinga sem hún gat endalaust talið upp, enda sennilega mestallt mannkynið vitlausara en hún, allavega að hennar mati. Ég hætti við að heilsa henni, ég bara hreinlega nennti henni ekki. Henni er guðvelkomið að haga sér eins og henni sýnist og hafa allar skoðanir milli himins og jarðar en hún hreyfir ekki við mér. Ég hef enga löngun til að breyta henni, þessi manneskja kemur mér ekki á nokkurn hátt við og ég skulda henni ekkert. Ég gekk í gegnum helvíti á sínum tíma þegar ég vann með henni en þeir tímar eru að baki. Á þeim tíma var ég ekkert farin að skoða mín mál, ég var bara hrædd manneskja, valdalaus og lítil og alveg ofboðslega full af skömm. Skömm sem var ekki síst vegna þess að ég þrítug skyldi láta þrjár tvítugar stelpur kúga mig svona gersamlega. Ég hefði alveg þegið að vera laus við þetta verkefni en eitthvað var mér ætlað að læra af því. 

Og það er þetta: Ég er ekki lengur hrædd við hana, hún er bara hlægileg. Og það er ekki hægt að vera reið út í manneskju sem er svona hlægileg. Hún ógnaði mér virkilega á sínum tíma þegar hún var stanslaust inni á gólfi hjá yfirmanninum, það var kreppa þá og mikið atvinnuleysi og ég varð að geta séð fyrir mér og borgað húsaleigu, ég hefði getað lent á götunni ef ég hefði misst vinnuna. Og það er enginn smá ótti.

En ég var heppin, alveg ótrúlega heppin. Ég hef fengið mörg erfið verkefni í lífinu en ég hef líka fengið verkfæri til að leysa þau. Ég var ótrúlega gæfusöm þegar ég var leidd inn í Al-Anonsamtökin og komst að því að ég var alin upp við alkóhólisma, líka að ég var alin upp við mjög alvarlegt einelti sem ég átti enga sök á en mótaði mig alveg gífurlega, ofbeldi mótar þá sem alast upp við það. Þá fór lækningarferlið í gang sem hefur nú staðið í tvo áratugi, þá lærði ég að horfa á þennan vinnustað úr fjarlægð og horfa á þessa bitru vinnufélaga mína með samúð og skilningi og fann að mér leið betur við að geta hugsað fallega til þeirra. Ég fékk tækifæri til að þroskast og nota betri aðferðir.

Ég hef alveg gert mín mistök í lífinu. Einelti er vígvöllur og ég hef prófað goggunarröðina. Ég hef prófað að vera rægitunga og veit á eigin skinni hvað það er hrikalega vont að vera staðin að verki, hvað það er mikið frelsi í því að segja alltaf satt og geta horft í augun á hverjum sem er og vita að það getur enginn komið í bakið á mér. Af því að ef maður ætlar að fegra sinn hlut þá er alltaf einhver sem getur komið upp um mann. Og ég hef alltaf dáðst að fólki sem er alltaf það sjálft og segir sinn hug hreint út því að það er valdamesta fólkið. Í dag fann ég þetta vald. Ég hafði vald til að ákveða hvort ég ætlaði að heilsa þessari manneskju eða ekki. Kannski þekkti hún mig og hafði ekki kjark til að horfa framan í mig, mér finnst frekar ótrúlegt að ég hafi ekki hringt neinum bjöllum hjá henni. Mér fannst gott að finna að ég hafði vald til að ákveða hvort ég ætti samskipti við hana eða ekki, ég er ekki viljalaus vingull og það er ekki hægt að snúa mér í hringi. Það eina sem tengir okkur tvær er þessi eineltisvinnustaður og þar sem hún er augljóslega enn á sömu slóðum þá hef ég ekkert við hana að ræða. Og það er gott að vita. Ég fékk þetta verkefni á sínum tíma og í dag fékk ég að vita að ég náði prófinu.

Það er gott að geta allavega einu sinni á ári verið stolt af því að vera Íslendingur, hvernig ætli standi á því að Gleðigangan er hvergi svona mikill fjölskylduviðburður eins og hér? Fjórðungur þjóðarinnar mætti í Gleðigönguna í dag, hvorki meira né minna!

Ég mælti mér mót við góða vinkonu en vegna mannhafsins fann ég hana ekki fyrr á Arnarhóli, eftir að gangan var búin. Það var samt í góðu lagi því að miðbærinn var eitt allsherjar gleðiský í dag og bara gaman að vera innan um alla þessa hamingju. Svo hittum við fleiri vini og það var ennþá meira gaman.

Ég labbaði mér heim á leið þegar allt var búið og kvaddi vini mína á Frakkastígnum. En þá fékk ég sms frá annarri vinkonu og fór að hitta hana niðri í bæ þar sem við fengum okkur bjór, hún var að fara að spila í veislu og var í smá pásu. Þá labbaði ég aftur heim á leið og á Laugaveginum rakst ég á þriðju vinkonuna sem sat í sólinni með hópi fólks og var að fá sér hvítvín, mjög huggulegt og gaman að hitta hana. Svo að ég endaði bara á að velta heim. Þessi sólskinsdagur var vel nýttur.

P.S Þessi glæsilega mynd af svaninum hans Páls Óskars er rammstolin frá henni Hörpu vinkonu, vonandi fyrirgefur hún mér.

Ég fékk skemmtilega áskorun fyrir nokkrum dögum og hún fékk mig til að hugsa. Merkilegt hvað maður hugsar alltaf ósjálfrátt þangað til eitthvað fær mann til að HUGSA. En svona er þetta.

Alveg síðan ég flutti suður hefur mig langað að komast í kór. Ég er búin að vera græn og gul af öfund út í gleðifélaga mína sem hafa fengið að syngja allskonar ótrúlega spennandi verk með Fílharmóníunni og Mótettukórnum en þar sem ég hef ekki formlega tónlistarmenntun þá er ég ekki gjaldgeng í þessa kóra, ég er bara alls ekki nógu klár í nótnalestri. Mig langaði alls ekki í kirkjukór, ég hef verið í nokkrum slíkum og fékk nóg af því að vera alltaf að syngja sömu sálmana með fáum undantekningum. Ég er líka búin að syngja lög eins og Sofðu unga ástin mín oftar en góðu hófi gegnir, mig langar bara í eitthvað meira krefjandi. Og svo er ég orðin afskaplega góðu vön eftir fimm ára veru í Háskólakórnum á sínum tíma þar sem við gátum treyst því að vera boðið í partý allavega aðra hverja helgi, þetta verður að vera skemmtilegt. Og svo langar mig ekkert í kór þar sem ég þekki engan og þarf að byrja alveg upp á nýtt. Þetta hljómar kannski flókið en maður lærir bara að vita hvað maður vill, og ekki síður hvað maður vill ekki, það er ekki minna um vert.

Þannig að þegar mér var boðið í raddprufu hjá Hinseginkórnum þá þurfti ég aðeins að hugsa málið. Skemmtilegt fólk og væntanlega eitthvað hresst á prógramminu, ég hef reyndar ekki hugmynd um hvað þau syngja því að ég hef aldrei heyrt í kórnum. En ég sem er svo líbó og mannréttindasinnuð, ég var næstum búin að láta það stoppa mig að einhver gæti haldið að ég væri samkynhneigð! Af hverju í ósköpunum datt mér það í hug? Af því að það er þessi ósjálfráða hugsun, þessi hugsunarháttur sem ég er alin upp við og ef ég gái ekki að mér og gæti þess að rækta þau gildi sem skipta mig máli þá get ég dottið í óskaplegan fornaldarhugsunarhátt, bara af einskærum vana. Og það er gott að vera minnt á það. Því að það er afskaplega vond hugmynd að láta það stjórna sér hvað einhver annar gæti hugsað. Ég veit hvað ég er og hvað ekki og svo geta áhugasamir bara sent mér fyrirspurnir. Djók.

Allavega, þessi kór er búinn að starfa í þrjú ár og mismunar engum á grundvelli kynhneigðar, þess vegna fæ ég að vera með. Ég nefnilega rölti mér niður á Laugaveg í kvöld, í húsnæði Samtakanna 78, ég bara tók þessari áskorun og nú er ég komin í kór sem lofar góðu. Og auðvitað átti Gleðikórinn sinn fulltrúa á staðnum, hana Siggu Rósu, þannig að ég verð ekki með eintómum ókunnugum. Þetta verður fjör.

Og af því að veðrið var svo himneskt í kvöld þá var mér boðið í göngutúr, nokkrar gleðitúttur söfnuðust saman heima hjá Karen á Kleppsveginum og svo labbaði ég á móti þeim eftir Sæbrautinni. Við gengum Laugaveginn og enduðum niðri í bæ á góðu spjalli, alltaf er það jafn notalegt og hleður batteríin mín. Það sem ég er rík að hafa dottið inn í þennan hóp fyrir rúmum áratug, þetta er orðið svo langur tími og við eigum orðið svo margar minningar saman. Börnin eru orðin um fimmtíu, bara á þessu ári eru tvö komin í heiminn og þrjú á leiðinni. Við höfum fylgst með flestum þessum börnum frá fæðingu og liggur við horft á þau verða til, allavega horft á foreldra þeirra byrja saman. Við erum tengdari en margir systkinahópar og það er mikið ríkidæmi.

Það er skrýtið ástand á mér núna. Sennilega hef ég ofgert mér í Gleðigöngunni á laugardaginn var, sérstaklega þar sem ég labbaði aftur og aftur niður í bæ til að hitta skemmtilegt fólk. Á sunnudaginn var ég stirð í skrokknum en skrifaði það bara á hreyfingarleysið undanfarið og á mánudaginn fórum við BP að njóta sólarinnar í bænum og ég fann að ég gat varla tínt upp leikföngin sem litli stubbur henti frá sér. Samt fór ég í gleðitúttugönguferð um kvöldið og það var allt í lagi. Á þriðjudaginn varð ég bara verri og verri þrátt fyrir hangs í heitu pottunum og um kvöldið var ég farin að öskra af sársauka. Svo að ég fór snemma í rúmið og hélt að góð næturhvíld myndi bjarga þessu. En á miðvikudagsmorguninn lenti ég samt upp á bráðamóttöku og það í sjúkrabíl því að ég gat alls ekki gengið og bara ekkert hreyft mig yfirleitt. Þá var ég sett á stóra lyfjaskammta og bryð þá nú eins og enginn sé morgundagurinn, það er búið að setja sjúkraþjálfunina í botn og nú er það bara þrisvar í viku um óákveðinn tíma. Ljósi punkturinn er að samkvæmt myndum er ég ekki með slit í mjöðminni, þetta eru eintómar bólgur í vöðvafestingum og það er hægt að tækla - skál í parkótín forte...

Vöðvabólgukerling eins og ég má bara alls ekki við svona miklu hreyfingarleysi, það er eins gott að Heilsuborg fer bráðum í gang og þá verður þetta allt í himnalagi. 

Mér finnst samt ekkert í himnalagi að útvarpsþáttanámskeiðið sem ég er skráð á í haust verður sennilega fellt niður vegna fámennis, ég sem ætlaði að skemmta mér svo vel. Hvar eru allir þessir hundrað sem voru á námskeiðinu í vor??? 

Ég er stundum spurð hvernig ég get verið í námi á sama tíma og ég er í veikindaleyfi. Ég spyr mig stundum að því sjálf. Í haust gleymdi ég því að ég er ekki Súperman og skráði mig í fullt nám í hagnýtri menningarmiðlun, mér fannst alveg tilvalið að láta á það reyna. Mér fannst svo margt spennandi í boði og langaði að prófa og sjá hvað ég gæti. Ef ég væri á námslánum væri ekki annað í boði en fullt nám þannig að ég hef þann lúxus að geta sagt mig úr áföngum án þess að setja fjárhaginn í klessu. Enda er ég búin að því nú þegar, í gær hætti ég í nýsköpunarkúrsinum. Mér finnst hann ekki bara óbærilega leiðinlegur og þurr, hann er lika alltof kvíðavaldandi og ég þarf að passa mig á því.

En ég græddi samt á honum, ég fékk hugmynd um hvernig ég get komið vöggusettunum mínum á markað, ég ætla ekki að sauma þau sjálf heldur selja með garni og leiðbeiningum sem ég þarf þá að útbúa. Og í morgun talaði ég við konu hjá Nýsköpunarmiðstöð Íslands þar sem ég get fengið allskonar stuðning, meðal annars kennslu í að búa til viðskiptamódel. Og svo er það bara Karolina Fund, það hafa margir nýtt sér það. Og ef það gengur ekki með BÍL þá gæti þetta bara verið meistaraverkefnið mitt. Handverk er menning og gömlu vögguvísurnar okkar eru líka menning. Þannig að það er viss menningarmiðlun að sauma þær á vöggusett.

En það verður ekki alveg á næstunni. Ég þarf að sinna þessum tveimur áföngum sem ég er í, annar er skylduáfangi og geysilega fræðilegur og krefst mikillar athygli en hinn er hálfgerð endurtekning á útvarpsþáttaáfanganum sem ég tók í vor, hann verður bara skemmtilegur og léttur. Einhvern tímann hefði ég ekki hikað við hjóla í allt þetta meðfram fullu starfi en það er löngu liðin tíð.

En ef ekki væri námið, þá væri ég sennilega á leið á örorku. Námið er mín andlega endurhæfing. 

Ég gerði alveg frábæra uppgötvun í dag. Núvitund er hluti af námskeiðinu sem ég er á í Heilsuborg og í dag komst ég að því að ég nota núvitundina á hverjum einasta degi án þess að gera mér grein fyrir því. Þegar ég finn að ég er að detta í gagnrýni, ef ég pirrast á dónalegri afgreiðslumanneskju eða eitthvað, þá hef ég stundum í þykjustunni að hún sé systir einhverrar manneskju sem ég lít upp til og sú manneskja sé viðstödd, þá finn ég hvernig ég næ í skottið á sjálfri mér og gremjan hverfur um leið. Af því að kannski er ég bara þreytt og svöng eða viðkvæm af einhverri annarri ástæðu og þá getur kveikiþráðurinn verið svo fáránlega stuttur. En þegar ég næ þessu, þá verð ég svo fáránlega stolt af sjálfri mér. Af því að þá er ég við stjórnvölinn en berst ekki fyrir veðri og vindum.

Í æfingunni í dag áttum við að máta okkur við allskonar fólk, okkur sjálf meðtalin. Fólk sem vakti allskonar tilfinningar, bæði slæmar og góðar. Og líka fólk á förnum vegi. Ég fór að hugsa um afgreiðslukonurnar í Bónus sem eru flestar pólskar og margar á miðjum aldri, hvort þær ættu börn og jafnvel barnabörn. Ég fór að hugsa um hvernig væri að vera á kassa, eitt af fáum störfum sem ég hef aldrei prófað. Og sem mig langar reyndar ekkert sérstaklega að prófa. Kannski langar þessar konur ekki til þess heldur en kannski eru þær bara himinsælar í sinni vinnu, hvað veit ég? Ég veit bara að því vingjarnlegri sem ég er, því vingjarnlegri eru þær.

Allavega, allt sem við áttum að gera í æfingunni í dag, það geri ég á hverjum degi. Af því að það lætur mér líða vel. Mér finnst gott að hlæja og brosa og ég get ekki samtímis verið með einhverja geðvonsku, það heldur mér fastri á einhverjum stað sem ég vil ekki vera á. Og svo lengi sem ég er meðvituð um það, þá er allt í himnalagi. 

Ég horfði spennt á þættina um Hraunið, mér fannst þeir alveg ljómandi og beið eftir að eitthvað meira gerðist en það var bara eitthvað ótrúlega bogið við söguna. Það var það eina sem var bogið, öll tæknivinnan var frábær sem og leikurinn. En sagan var bara svo þunn. Og alveg svakalega margir karakterar miðað við bara fjóra þætti, þeir hefðu átt að vera tíu. Þá hefði verið hægt að gera aðalkarakternum skil, hvernig dó sonur hans og hvernig veit skipperinn um það? Og þessi kynþokkafulla hótelstýra sem fær svo mikla athygli í byrjun, er eitthvað að marka það sem hún segir og af hverju hverfur hún svona snemma úr sögunni? Og barnið. Og þessi gaur sem lá á gægjum. Og stelpan hans. Og hvað er með þennan hring? Og og og...

Og hvað er málið með þennan handritshöfund sem virðist bara kunna að raða inn í formúlur? Hann er samt útlærður í handritaskrifum, hann ætti að kunna eitthvað meira. Einu sinni var ég á námskeiði hjá honum í að skrifa kvikmyndahandrit og það eina sem hann kenndi mér var að raða inn í formúlu. Samkvæmt formúlunni í bíómyndum verða alltaf hvörf á 30. mínútu, þá gerist eitthvað mikilvægt. Einhver verður fyrir slysi eða fær bréf eða óvæntur aðili mætir á svæðið, alltaf á 30. mínútunni. Og í lok myndarinnar er hápunktur nokkrum mínútum fyrir sögulok. Ég á það örugglega skrifað einhvers staðar en annars lærði ég ekki mikið. Kannski var bara það mikilvægasta sem ég lærði að til að brjóta formúlurnar af sér þarf maður að kunna þær fram og til baka. En ég kunni það reyndar áður. Og Hraunið braut ekki neinar formúlur.

Þessir þættir eru algjörlega frábærir, ég bjóst sko EKKI við þessu. Kannski af því að þeir unglingaþættir sem ég hef séð hingað til hafa verið gerðir af fullorðnu fólki og það hefur stundum fylgt því einhver kjánahrollur. En þarna eru tveir frábærir þáttagerðarmenn sem hafa einlægan áhuga á viðmælendum sínum svo að viðtölin verða ótrúlega djúp og einlæg. Hiphop er orðið um 20 ára gamalt og ég fann virkilega fyrir kynslóðamun þegar það sló í gegn, mér fannst tónlistin alveg ókei en ég náði bara engri tengingu við textana þannig að þetta varð bara óskiljanlegur ljóðalestur með undirleik, mér fannst bara vanta laglínur eða eitthvað. Mér fannst ég bara verða hundrað ára á núll einni.

Mér finnst ég skilja hiphop betur eftir að hafa horft á Hæpið í kvöld. Ég skil þessa krakka sem líta á þetta sem sína tjáningarleið, þau rappa um allt sem þeim liggur á hjarta. Ég náði allt í einu tengingu við þessa sautján ára stelpu sem ég var einu sinni, það hefði alveg verið fínt að hafa rappið þegar ég var á Hlemminum og kunni ekkert að tjá mig. Samt get ég ekkert kvartað, ég hafði pönkið og hékk með krökkunum úr Sjálfsfróun, Vonbrigði og Q4U, það var blómatími. En krakkarnir voru ekkert mikið að horfa inn á við, þetta gekk meira út á rétta lúkkið og lingóið. Kannski er það líka þannig núna og alveg örugglega er það alltaf þannig upp að vissu marki. 

Ég er búin að sjá alla þættina, ég er farin að passa upp á að missa ekki af þeim. Mér finnst þeir alveg rosalega mikilvægir því að þeir byggja brýr, þeir opna fyrir skilning og það er alveg stórkostlegt, vonandi verða þeir framleiddir áfram. Það getur bara eitthvað fallegt komið út úr því.

Ég man þegar ég var unglingur og Geirfinnsmálið var endalaust í umræðunni. Fólk um allt land ræddi málið fram og til baka og það ver eins og öll þjóðin væri komin í leynilögregluleik. Ég man að við stelpurnar vorum mikið í andaglasi og þar komu ýmsar róttækar upplýsingar fram að handan sem hefðu eflaust leyst málið á núll einni ef einhver hefði tekið mark á okkur. Við vorum að finna lík hér og þar um landið, ég man sérstaklega eftir Vík í Mýrdal þar sem lykilupplýsingar áttu að leynast í flæðarmálinu. Engin okkar hafði komið til Víkur, það hefði sennilega engum öðrum en okkur dottið í hug að lík gæti verið til lengdar í flæðarmálinu þar án þess að finnast. Þetta finnst manni fyndið í dag en svona var umræðan allt í kringum okkur, líka hjá fullorðna fólkinu. Það voru samsæriskenningar fram og til baka og allt þetta mál var með ólíkindum. Svo miklum ólíkindum að fjórar manneskjur voru dæmdar fyrir morð á tveimur mönnum þrátt fyrir að aldrei fannst neitt lík og allar játningar voru fengnar með þvingunum. Kannski voru dómararnir bara á kafi í að horfa á Dallas eins og við hin og voru orðnir þyrstir í að fá botn í söguna endalausu. Hver skaut JR og svo framvegis. Svo mikið man ég að pressan í þjóðfélaginu var orðin gígantísk, það var engin undankomuleið, hvorki fyrir dómara né sakborninga.

Ég fór að hugsa um þetta í morgun þegar ég sá nýjustu fréttir af lekamálinu. Ef marka má DV þá var Gísli Freyr í samskiptum við lögreglustjórann á Suðurnesjum daginn sem lekinn átti sér stað. Þessi lögreglustjóri bjó yfir upplýsingunum um barnsmóður Tony Omos sem enduðu í lekaskjalinu þar sem hún sá um þá yfirheyrslu. Eigum við von á að hún verði yfirheyrð og þá af hverjum? Sjálfri sér? Núna er aldeilis tilefni til að prjóna við þessa atburðarás og þarf ekki einu sinni andaglas. Þetta er bara að verða helvíti spennandi og liggur við að maður þurfi ekki Downton Abbey. Ég meina, hvað varð um herra Green og hvað voru Bateshjónin að gera þennan dag? Fáum við að sjá blóð?

Ég var að hlusta á úbartið áðan og það var viðtal á 59. mínútu sem snerti mig. Nú er bókin hennar Bjargar mál málanna þessa dagana, enda frábærlega skrifuð og mögnuð frásögn. Ég er búin að þekkja hana og mömmu hennar síðan 1981 en þetta vissi ég ekkert um. Ég vissi að hún hafði orðið fyrir kynferðisofbeldi sem barn og skrifaði með annarri magnað leikrit um það, ég vissi hinsvegar ekkert um aðstæður hennar í uppvextinum. Mamma hennar var svaka töffari, mjög hress og skemmtileg kona og ég kunni mjög vel við hana. En svona gersamlega fötluð á tilfinningasviðinu. Í viðtalinu áðan talaði Björg um kulnun sem afleiðingu af vanrækslu, fyrst í bernsku þegar foreldrarnir eiga að sjá um uppeldið og síðan á fullorðinsárum þegar við eigum að standa á eigin fótum en kunnum ekkert á tilfinningar okkar og leitum í þjónustustörf af öllu tagi því að það er svo miklu auðveldara að snúast í kringum aðra heldur en sjálfan sig. Þannig setjum við okkar eigin tilfinningar algerlega til hliðar og höldum áfram meira af vilja en getu þar til við komumst ekki lengur áfram á viljanum einum. Sem er einmitt staða mín í dag.

Ég ætti kannski að senda yfirmanni mínum linkinn á þetta viðtal, þá hættir hún kannski að spyrja mig hvort ég ætli að nýta allan veikindaréttinn minn, það er eins og hún taki mig ekki alvarlega. Ég efast um að krabbameinssjúklingur fengi þá spurningu, veikindi eru ekki valkostur og ég vel það ekki sjálf frekar en aðrir að vera í veikindaleyfi. Ég veit bara að ég get ekki lengur annast um annað fólk og varla um sjálfa mig heldur. Ég er bráðum að fara á námskeið í hugrænni atferlismeðferð og svo er heimilislæknirinn búinn að sækja um fyrir mig hjá VIRK. Ég veit ekkert hvað kemur út úr því, ég veit bara að ég er að hrista af mér fjandans drulluhauginn sem ég er búin að hafa ofan á mér allt mitt líf, alveg síðan ég var eins og illa hirtur hundur á Selfossi og hafði jafnvel fullorðið fólk gólandi á eftir mér. 

Fyrir 20 árum sagði Sólrún systir mér frá því þegar hún var níu ára og var úti að leika með skólasystkinum sínum á móts við sýsluskrifstofuna. Þá sáu þau mig koma labbandi neðan frá ánni og sáu sér gott til glóðarinnar að ráðast á mig. Ef systir mín hefur verið níu ára þá hef ég verið tólf. Og af því að ég var svo bráðþroska þá var ég búin að taka út vöxtinn tólf ára, ég var höfðinu hærri en allir þessir krakkar. En það stoppaði þau ekki, þeim fannst þetta svo gaman. Og það virðist hafa verið algert aukaatriði að þau voru að ráðast á systur einnar úr hópnum. Nema hvað, þau voru alveg komin í gírinn og tilbúin að rjúka í mig þegar einhver krakkinn segir, þetta er ekki Bidda, þetta er Anna Gunna. Anna Gunna er elsta systir mín og jafn rauðhærð og ég og milljón sinnum meiri vargur, það voru allir dauðhræddir við hana og ekki síst ég. Þannig að allir ætluðu að hlaupa í burtu. En þá segir einhver annar, þetta er ekki Anna Gunna, þetta er Bidda. Og þá ruku þau öll í mig og hvort þau náðu að rífa af mér úlpuna eða eitthvað. Ég man ekkert sjálf eftir þessu atviki og myndi ekki hafa hugmynd ef systir mín hefði ekki orðið vitni að þessu. Ég var lengi að velta fyrir mér hvort ég hefði ímyndað mér alla þessa neikvæðu athygli en þessi frásögn systur minnar sýnir að það var hreint engin ímyndun. Og mér finnst mjög athyglisvert að krakkarnir skyldu ekki sleppa því að ráðast á mig þar til systir mín var farin heim eða eitthvað. Og hvað þeim fannst þetta mikil skemmtun að ráðast á stelpu sem var þremur árum eldri og hafði aldrei gert þeim neitt, sem hafði bara þessa ræfils-stöðu í þessu bæjarfélagi og kunni ekkert að verja sig. Ég hef oft spáð í þessa sérstöðu sem ég hafði, hvernig ég gat lent svona gersamlega úti í horni í heilu bæjarfélagi. Kannski voru það einkunnirnar mínar, ég var 35 ára þegar ég hitti kennara sem var aldrei minn kennari en gat samt þulið upp einkunnirnar mínar frá því ég var 10 ára, það var svo mikið talað um mig á kennarastofunni. En engum datt í hug að það þyrfti að hlúa eitthvað að þessum krakka.

Merkilegt að þessi frásögn skuli koma frá systur minni sem ég hef ekki átt samskipti við árum saman, það eru margar beinagrindur í þessum skáp okkar og ég skil systkini mín fullkomlega, það þarf kjark til að horfast í augu við þetta allt saman. Eða kannski ekki kjark, bara löngun til að eiga heilbrigðara líf í sátt og samlyndi við alla, laust við skömm og reiði. Það er líka alveg kostulegt að systir mín og Björg eru bestu vinkonur og Björg hefur oft spurt mig af hverju ég get ekki átt samskipti við Sólrúnu. En hvernig á ég að geta útskýrt það án þess að fara að klaga undan systur minni og æðisköstunum hennar? Og af hverju ætti það að vera svona flókið að einelti er alveg jafn alvarlegt og kynferðisofbeldi? Og er alveg jafn laust við að vera manni sjálfum að kenna.

Það eru allskonar svona atvik sem hafa myndað þennan drulluhaug, sumt þarf maður bara að setja aftur fyrir sig til að geta haldið áfram. En það hverfur ekkert þó að tjald sé dregið fyrir. Nú hef ég ekki hugmynd um hvenær ég verð aftur vinnufær og hvar ég lendi, ég veit bara að eina leiðin út er í gegn. Nú er ég nýbyrjuð í mjög spennandi meistaranámi og ætla mér stóran hlut að því loknu. En ég finn að ég hef langt frá því nógu mikið andlegt þrek og það þýðir ekkert að þrælast áfram á viljanum. Þess vegna þarf ég að standa á mínu hvað svo sem aðrir kunna að segja. 

Og þess vegna finnst mér svo gott að hlusta á þetta viðtal. Nú hafði ég ekki hlutverk eins og elsta systir mín, hún sá um að þrífa húsið og halda öllu í lagi en ég stakk bara af og tók enga ábyrgð, ég ætlaði sko ekki að láta systur mína ráðskast með mig og samskipti okkar voru alveg skelfileg, ég hafði ekkert í hana og flúði frekar út af heimilinu. Pabba fannst þetta fínt, einhver varð að láta mig hlýða og af hverju ekki hún? Með þeim afleiðingum að ég missti þá stöðu sem ég hafði á heimilinu og ólst upp á flakki milli ættingja í leit að athygli og umhyggju sem ég taldi mig samt ekki eiga skilið vegna þess að ég gerði aldrei neitt gagn, það var ekki hægt að nota mig í neitt. Og það er ekkert grín að alast upp við. Og það er ég að tækla núna.

Ég fór í ræktina í dag. Ekkert merkilegt við það, ég er enn á fullu í Heilsuborg og verð til jóla. Nema hvað ég átti að mæta klukkan tvö. Og rétt fyrir hádegi þurfti ég að mæta upp í útvarpshús til að fá þáttinn minn um Hinsegin kórinn á usb-lykli. Sem þýddi að ég hafði einn og hálfan tíma og það lá beinast við að eyða þeim tíma í Kringlunni. Í gömlum joggingbuxum, ómáluð og með skítugt hár.

Einhvern tímann hefði ég ekki látið sjá mig þannig í Kringlunni, ég hefði frekar falið mig á bókasafninu. En ekki núna. Kannski er það bara þannig að vera 50+, ég má líta út eins og mér sýnist. Hef ég þá ekki alltaf mátt það? Hver segir hvernig maður á að líta út? Þannig að um leið og ég hætti að pæla í þessu þá fann ég þessa frelsistilfinningu sem maður sér bara í dömubindaauglýsingum. Ég er alveg viss um að það var enginn að horfa á mig. Og ef einhver var að því, þá var það kannski einhver kona sem var líka með skítugt hárið og var kannski bara fegin að vera ekki sú eina. 

Það er nefnilega alveg ótrúlegt frelsi sem fylgir því að klæða sig eins og manni hentar, að geta skroppið í Kringluna á leiðinni í ræktina, þá er mjög rökrétt að vera ekki tilhöfð. Og ef það fylgir því í alvöru svona mikil frelsistilfinning að geta farið í Kringluna með skítugt hárið, hvað segir það þá um þennan ramma sem við konur erum í alla daga? Allar þessar litlu, ósýnilegu línur sem ekki má fara yfir, hver býr þær til? Við sjálfar? Það er kannski bara málið að forðast síður eins og Smartlandið og svoleiðis, slúðursíður eru í eðli sínu mjög andstyggilegar, þær lifa á því að hnýta í einhverjar frægar konur sem eru ómálaðar á almannafæri og jafnvel með appelsínuhúð eða einhvern álíka ósóma. Eins og ég sá framan á einhverju blaði að það er verið að stilla upp eiginkonum Brads Pitt og George Clooney sem einhverjum rosa keppinautum. Tveimur flottum og klárum konum sem eru örugglega ekki í einhverjum sandkassaslag sín á milli. Þetta er svo heimskulegt.

Einu sinni velti ég þessu aldrei fyrir mér. Ég klæddi mig bara eins fallega og ég gat og reyndi að gera mitt besta til að líta vel út. Eitt það fyrsta sem ég hætti eftir að ég flutti til Egilsstaða var að setja á mig meik á hverjum morgni, núna geri ég það nánast aldrei. Ég með mínar rauðu kinnar sem ég hef hatað frá unglingsaldri, þær bara trufla mig ekki lengur. Ég læt bara maskarann duga og kannski pínu varalit. En ekki þegar ég er á leiðinni í ræktina. Mikið á ég gott að vera ekki fræg og geta verið ómáluð í Kringlunni.

Ég held að ég hafi aldrei horft á neitt jafn mikilvægt í sjónvarpinu og Þerraðu aldrei tár án hanska. Ég byrjaði einhvern tímann að lesa bækurnar en hafði aldrei tíma til að sökkva mér í efnið og svo gleymdist það hreinlega. Það er svo mikilvægt að gleyma ekki þessu tímabili þegar alnæmi var raunveruleg ógn, það er auðvelt að horfa framhjá því núna þegar lyfin eru orðin svo góð að við kippum okkur varla lengur upp við það að frétta að einhver sé smitaður, við reiknum bara með að viðkomandi fái rétt lyf og hristi þetta af sér. Það eru bara 20-30 ár síðan alnæmissmit var sama og dauðadómur. 

Í þessari sjónvarpsþáttaröð eru ungir hommar sem eru að byrja lífið og eru að prófa sig áfram. Þeir mæta fordómum og þegar þessi hryllilegi sjúkdómur kemur upp þá magnast allir fordómarnir upp, það er eins og það sé verið að refsa þeim fyrir samkynhneigðina. 

Á eftir kulnun kemur hitnun. Hitnun er annars ekki fallegt orð, það fellur ekki vel að minni málvitund. Í dag er 1. maí og úti er sól og blíða. Það er allt að grænka og laufin eru að springa út á trjánum, meira að segja á Laugaveginum er sterkur ilmur af trjásafanum. Sem er auðvitað bara unaðslegt.

Ég er bráðum að fara á námskeið sem heitir Hugarlausnir, það er í Heilsuborg og sérstaklega ætlað fólki með þunglyndi. Tveggja mánaða törn, þrisvar í viku. VIRK borgar þetta upp í topp sem þýðir að það er skyldumæting. Sem hentar mér alveg ljómandi vel, ég þarf þetta utanumhald. Kroppurinn minn er farinn að öskra á hreyfingu, það er alveg hroðalegt að fara svona illa með hann greyið, sitja bara alla daga og gúffa í mig óhollustu. Ég ætla ekki einu sinni að segja frá því hvað ég er búin að bæta mikið á mig á tveimur mánuðum. Sálfræðingurinn minn segir að þetta sé eðlileg afleiðing af árásinni og öllu dramanu sem fylgdi á eftir, það verður bara að taka á því eins og það kemur fyrir.

Og svo er ég bráðum að fara á námskeið í útvarpsþáttagerð sem verður haldið uppi í útvarpshúsi og kennararnir eru dagskrárgerðarfólk á báðum rásum. Þetta er crash course sem stendur í eina viku þar sem við eigum meðal annars að vinna 30 mínútna útvarpsþátt, það verður örugglega gagnlegt þegar ég fer að búa til vefritið og alveg örugglega mjög skemmtilegt. Það er alltaf gaman að koma upp á RÚV, hingað til hef ég aðallega kynnst sminkherberginu.

Og eftir eina viku fer skólaverkefni vetrarins í loftið, það sem ég var heppin að fá að vera með í þessum kúrsi.  

Þannig að framundan er sól og hiti að utan og innan, þaldénú 

Í fyrsta skipti á ævinni hef ég notið þess að vera algerlega heima hjá mér í svartasta skammdeginu. Ég hef horft út um gluggana með hrolli eða eiginlega frekar bara sæluhrolli yfir því að þurfa ekki að fara út í hálkuna og slabbið. Ekki nema í mesta lagi til að skreppa út í búð þegar það þarf eitthvað að bæta á birgðirnar. 

Í gær byrjaði skólinn og ég er svo ótrúlega heppin að þessi eini einasti kúrs sem ég er í er kenndur eftir hádegi á miðvikudögum. Ég þarf semsagt ekki að vakna á morgnana. Hvílík hamingja!

Ég meina það, ég held að það sé engan veginn eðlilegt að vera á fleygiferð á þessum árstíma og haga sér eins og það sé ekki myrkur allt að 20 tíma á sólarhring. Ég hef svo oft sett undir mig hausinn og tekið þetta á viljanum og vananum og síðan ekkert skilið í því af hverju ég hef ekki getað hamið mig þegar kemur að átinu um jólin. Núna var þetta allt öðruvísi því að ég gaf mér tíma til að hlusta á líkamann og spyrja hvort mig langaði í eina smáköku enn og svarið var yfirleitt alltaf nei. 

Ég hef bara aldrei fundið eins vel fyrir því að ég þoli alls ekki þetta mikla myrkur. Kannski af því að ég hef aldrei hlustað eftir því áður. Ég var farin að finna allverulega fyrir orkuleysi, ég var algerlega hætt að svitna í leikfiminni í Heilsuborg en ákvað að vera ekki að skamma sjálfa mig fyrir leti, ég hafði bara ekki orku í meira, ég vissi að orkan kæmi með hækkandi sól. Kannski er þetta bara skammdegisþunglyndi en af hverju finn ég þá fyrst fyrir því þegar ég get leyft mér að sofa út alla daga og þarf ekki að þrælast áfram?

Ég hló svo mikið að grein sem ég var að lesa á Kjarnanum eftir Margréti Erlu Maack, ég hló af því að ég fann mig svo vel í þessum sporum. Með geimskipsrass sem kemst ekki í neinar buxur og hversu oft hef ég ekki keypt eitthvað of þröngt á útsölum af því að ég ætlaði að grenna mig - ég hef aldrei notað þær flíkur og oft er útsölufatnaðurinn það dýrasta í fataskápnum mínum, ég hef kannski hent 2000 kalli í peysu en ef ég nota hana ekki þá er það peningur beint í ruslið. Rauði krossinn er búinn að stórgræða á þessu rugli í mér og það er allt í lagi að styrkja Rauða krossinn en ég er búin að finna betri leið til að styrkja hann því að ég skráði mig sem sjálfboðaliða til að afgreiða í fatabúðum Rauða krossins á Laugaveginum. Kannski pínu hættulegt, eins og alki að ráða sig í Ríkinu, kannski mun ég kaupa hálfa búðina. En sennilega geri ég það ekki.

Allavega, ég er búin að vera að moka inn peningum undanfarið með því að nota nýja sparnaðarráðið sem ég lærði einhvers staðar: Ef peysa er á 50% afslætti og ég kaupi hana ekki þá er það 100% sparnaður og veskinu mínu blæðir ekki neitt.

En Margrét Erla er flott og kannski get ég orðið jafn flott og hún. Ég er allavega byrjuð í magadansi í Kramhúsinu. Kennarinn bannaði okkur í fyrsta tíma að horfa í spegilinn og rífa okkur niður, við eigum líka ekki að halda inni maga og rassi svo að það dúar allt og skoppar og við eigum bara að vera glaðar yfir því. 

Allavega, sólin er að hækka og í gær var bjart til hálfsex. Þetta er allt að koma. 

Ég man hvar ég var stödd, í leigubíl á Miklubrautinni á leiðinni til læknis þegar ég heyrði fréttina í útvarpinu, klukkan hlýtur þá að hafa verið 11. Ég man hvað ég fraus þó að ég þekkti ekki nokkra manneskju í Súðavík, það var bara óbærilegt að vita af öllu þessu fólki í snjónum. Frændi minn með snjónafnið átti 14 ára afmæli þennan dag og mér fannst leiðinlegt hans vegna að upp frá þessu yrði Súðavíkursnjóflóðið alltaf rifjað upp á þessum degi. En svo gaf hann dóttur sinni snjónafn síðar svo að hann hefur kannski ekki tekið það svo nærri sér. Og svo á alltaf einhver afmæli á hverjum degi, það er bara þannig.

Ári síðar flutti ég til Súðavíkur til að vinna í rækju. Ég var nýorðin stúdent og sló ekki hendinni á móti því að eyða einu ári í verbúð leigufrítt og borga allar mínar skuldir. Flökkukindin hún Bidda. Verbúðin var á Langeyri og það var hálftíma gangur í vinnuna. Gönguleiðin lá gegnum kríuvarp, framhjá kirkjunni og til vinstri handar voru nokkrir sumarbústaðir sem þjónuðu sem bráðabirgðaheimili. Þar beint upp af var Kofrinn og þar var engin snjóflóðahætta, þess vegna var ákveðið að flytja þorpið þangað. Fyrst voru sumarbústaðirnir hálf einmana en mjög fljótt fóru hús að skjóta upp kollinum. Það þurfti að láta hendur standa fram úr ermum því að þann 1. október urðu allir að vera fluttir úr gamla þorpinu. Það var líka annarskonar pressa á fólki því að þau sem ákváðu að byggja sér heimili í nýja þorpinu fengu húsið sitt bætt fullu verði en þau sem ákváðu að flytja suður fengu bætur miðað við markaðsverð í vestfirsku þorpi og stóðu því uppi hálf eignalaus.

Það var unnið á tvískiptum vöktum í Frosta og á kaffistofunni var mikið rætt um kanadíska verðlista, flísar, parket og svo framvegis. Það var það sem sameinaði fólk, það var verk að vinna og enginn tími fyrir neina viðkvæmni. Íslenskur töffaraskapur í hávegum hafður. Snjóflóðið var aldrei rætt og aðkomumanneskjan ég vogaði mér ekki að impra á því umræðuefni, mig langaði að vita hvernig fólkinu liði en var hrædd um að virka eins og fífl. En ég hafði mjög sterklega á tilfinningunni að áfallið ætti eftir að koma þegar allir væru fluttir í nýju húsin sín, þá fyrst yrði það áþreifanlegt hverja vantaði í hópinn. Það var kannski til marks um þetta tómarúm að þrátt fyrir að ég vann með þessu fólki í heilt ár og fór í kirkjukórinn og allt, þá var bara einhver veggur sem ég komst ekki yfir. Samt voru allir vingjarnlegir og brosandi, fólkið hleypti bara ekki að sér. Sem er afskaplega skiljanlegt. Þetta samfélag var virkilega bugað af ómeðhöndlaðri sorg sem enginn var tilbúinn að tækla.

Ég þekkti alla viðmælendurna í fréttunum í kvöld, bæði Frosta, Döggu og Barða. Ég þekkti líka dóttur hans Frosta sem var í Kastljósinu í gær. Það var ekki gott að heyra að hún hefði ekki átt kost á neinni sálfræðiþjónustu eftir þann hrylling sem hún gekk í gegnum en það sagði mér margt. Það hefði verið allt annað samfélag sem ég kynntist ári eftir flóðið ef fólkið hefði fengið einhverja hjálp en ekki látið taka þetta á hörkunni einni saman. Það er vonandi að það standi til bóta þó að seint sé. Kannski verður þá viðurkennt að sálin sé hluti af mannslíkamanum, hver veit?

Ég er að bíða eftir tilboði frá Kína og það ætlar að taka einhvern tíma. En það er allt í lagi, ég get alveg notað tímann á meðan. Og samkvæmt nýjustu upplýsingum þá er almennt frí í Kína núna, allavega í Guangdong. Á meðan sauma ég prufur og fikta með allskonar liti, það eru nefnilega alltaf tveir litir saman í nálinni og þeir þurfa að hljóma saman, og svo þurfa þeir líka að vilja tala við alla hina litina. Núna er ég búin að sauma sama bangsann nokkrum sinnum því að fyrst var hann of dökkur og þá urðu augun of ljós. Þá fann ég ljósari lit á hann og nú eru augun orðin dekkri. Og slaufan um hálsinn á honum þarf að vera í bleikum lit í sama styrkleika og blái liturinn í buxunum, sami blái liturinn þarf svo að passa sem augnlitur til að vera ekki með alltof marga liti. Og með honum er dúkka sem er líka búin að breyta nokkrum sinnum um lit, fyrst var hún of drapplit en nú er hún orðin fallega ljósbleik með einum þræði af gulleitu. Og þá þarf kjóllinn hennar að vera í lit sem vegur salt á móti. Og slaufan í hárinu á henni þarf að kallast á við slaufuna á bangsanum. Og sami liturinn fer á varirnar á henni því að það er ekki hægt að vera með sérstakan lit fyrir 3-4 spor eingöngu. Og þegar því öllu er lokið þá þarf ég að finna út hvernig hárið á henni á að vera, hvort hún verður ljóshærð eða kannski jarphærð, það fer eftir því hvernig það þjónar heildarmyndinni. Og þó að frumgerðin verði kannski ljóshærð þá gæti eftirgerðin alveg orðið eitthvað annað. Tímafrekt en alveg ótrúlega skemmtilegt. Eiginlega bara algjör forréttindi. Og svo þarf ég að skrá nákvæmlega hve mikið ég nota af hverjum lit því að þá get ég tínt það til á stundinni þegar þar að kemur. Og svo þarf ég að prófa mig áfram með hvítu fiðrildin, hvítt er ekki bara hvítt. Eins og í bíómyndunum þegar þagnir eru búnar til með dropa sem lekur úr krana. Og svo allar hinar vögguvísurnar og bænirnar sem bíða eftir að verða myndskreyttar á sama hátt. Þegar veðrið er svona leiðinlegt og ég er svona mikið heima hjá mér þá er bara ekki hægt að hugsa sér betri tímasóun.