Hvernig á ég að orða þetta? Ég er ekki stærsti aðdáandi Bubba Morthens en ég get ekki horft framhjá því hvernig hann breytti lífi mínu varanlega þegar ég var 17 ára.

Ég var vinnukona norður í Steingrímsfirði þar sem aðalstarf mitt var að fylgja 84 ára gamalli konu sem bjó með tveimur ógiftum sonum sínum, báðum um sextugt. Þetta sumar lærði ég að strokka smjör og búa til skyr, sjóða mysing og ýmislegt fleira. Og grotnaði niður úr leiðindum. Þetta var ekki skemmtilegt fólk, þarna var mikið um sjálfhælni og baknag sem ég veit núna að er einkenni á óhamingjusömu fólki. Það getur enginn gefið það sem hann ekki á og þetta fólk hafði ekkert að gefa mér. 

Ég gat ekki hangið í símanum, þarna var sveitasími sem þýddi að öll sveitin gat hlustað á samtölin, ég gat hreinlega ekki tjáð mig við neinn. Það skemmtilega við símamálin var að þegar ég eignaðist bróður þetta sumar fékk ég skeyti frá pabba, skeyti sem ég varðveitti vel og gaf svo bróður mínum fyrir nokkrum árum. Ég man textann í því held ég orðrétt: Drengur fæddur 16.06, 15 merkur og 56 cm, öllum líður vel, pabbi. Boltinn sem hann Frikki hefur verið, þetta er ekkert smá ungbarn. Og þessar upplýsingar hafa varðveist vegna þess að símstöðin var lokuð.

En þessi sautján ára ég hafði enga hugsun á því að berja í borðið, ég gat ekki farið heim með lafandi skottið og ég vissi ekki um neina vinnu sem ég gæti hoppað inn í. Svo tók það enda og í ágúst kom ég heim. 

Og hvílík heimkoma! Og þá kem ég að kjarna málsins. Það var þessi Bubbi, hann var bókstaflega á allra vörum. Tónlistin hans reif fólk í tætlur og fólk hafði mjög sterkar skoðanir. Hann var ýmist dýrkaður eða hataður, það var ekkert þarna á milli. Og þetta var maður sem ég hafði ekki heyrt nefndan þegar ég fór norður þetta vor. Hann henti út öllu þessu gamla og staðnaða og krakkarnir sungu Við munum öll, við munum öll, við munum öll DEYJA. Hann bjó til farveg fyrir okkur öll og eftir það var ég ekki sama stelpan. Veturinn eftir var mikil deigla í gangi þar sem ég vissi ekkert hvað ég vildi eða gæti en hékk á Hlemminum með krökkum sem voru í sömu stöðu og ég. Á Hlemminum kynntist ég því fyrst að vera jafningi annarra, það var enginn með uppnefni eða stæla og þarna var alveg einstakt andrúmsloft. Jón Gnarr lýsir því frábærlega í miðjubókinni sinni, hann var einn af þessum krökkum sem voru í sömu deiglunni og ég. Og öll litum við upp til Bubba.

Sumarið sem ég var 17 ára hafði ég verið að skilja mjólk og strokka smjör, þegar ég varð 18 ára var ég hangandi á Hlemminum í undarlegum félagsskap. Ég þurfti ekki að kunna á strokk, ég notaði bara hrærivél. Svo hnoðaði ég áfirnar burt undir rennandi vatni og mótaði stykki sem ég pakkaði inn í smjörpappír og þau sem ekki voru étin af heimilisfólkinu fóru í kaupfélagið á Hólmavík. Mér finnst svolítið fyndið að ég hef aldrei síðan haft tækifæri til að flagga hæfni minni í að fara með skilvindu. Af hverju er ekki skilvinda á hverju heimili? En svo kom Bubbi og allt breyttist.

Þetta á ég Bubba Morthens að þakka. Ég er ekki jafn hrifin af öllu sem hann hefur gert en þetta verður ekki frá honum tekið. Til hamingju með sextíu árin og takk fyrir deigluna sem þú bjóst til þegar ég var 17 ára.

Einu sinni var ég algjör fótboltadýrkandi. Það var í kringum 10-12 ára aldurinn þegar Ásgeir Sigurvinsson fór með himinskautum og Jóhannes Eðvaldsson skoraði með hjólhestaspyrnunni frægu á móti Austur-Þjóðverjum. Áhuginn var einlægur og þetta var skemmtilegt. Ég fylgdist vel með deildakeppninni í fótbolta og hér á Selfossi áttum við meira að segja leikmann sem fyllti okkur miklu stolti, hann spilaði reyndar með Fram en ég man vel eftir því hvað það fyllti okkur Selfosskrakkana miklu stolti þegar sagt var frá mörkunum hans í íþróttafréttunum.

Svo liðu nokkuð mörg ár og það var eitthvað minna um stóra sigra. Aðdáunin breyttist í meðvirkni og sú meðvirkni varð því meiri sem árangurinn varð minni. Samt var ekkert að frétta af körlunum en á sama tíma blómstraði kvennalandsliðið, þær eru búnar að taka þátt í nokkrum stórmótum. Dýrkunin færðist samt ekki yfir á þær, einhverra hluta vegna. Kannski snerist þetta aldrei um fótbolta, það er sennilega rannsóknarefni fyrir félagsfræðinga að skoða samspil íþróttaárangurs og meðvirkni en það er mín tilfinning að það snúist afskaplega lítið um íþróttina.

Þess vegna er ég svo glöð núna, ég hef fundið aftur þessa gleði sem fótboltinn færði mér einu sinni. Og ég mun öskra hæst af öllum ef okkar menn vinna Englendinga í kvöld og komast í 8 liða úrslit.

Yndisleg Gleðigangan í dag, var að enda við að horfa á fréttir og mikið voru kórfélagar mínir fallegir með skiltin sín, sól og blíða og nýi forsetinn okkar flottur með sinn boðskap. Auðvitað erum við öll hinsegin og eigum að vera stolt af því, hvert á sinn hátt. En svo kíkti ég á tölvupóstinn minn og þar voru sláandi fréttir af Chelsea Manning. Chelsea gekk áður undir nafninu Bradley Manning og þeir sem muna eftir myndbandinu þar sem bandarískir hermenn skjóta úr þyrlu á óbreytta borgara á götu í Írak og var frumsýnt af Birgittu Jónsdóttur og vinum hennar í Wikileaks. Chelsea stendur frammi fyrir 30 árum í einangrun fyrir það eitt að hafa reynt sjálfsvíg í varðhaldinu. Sem setur orð hennar Uglu í fréttunum í kvöld í nýtt samhengi. 

Iraq War whistleblower Chelsea Manning is facing up to 30 years of solitary confinement as punishment for—believe it or not—attempting suicide. Will you chip in to Chelsea's legal team and our campaign to stop this inhumane treatment? I'll donate

Dear Margret Birna, On July 5, after years of appalling mistreatment as a transgender woman in an all-male military prison, Iraq War whistleblower Chelsea Manning attempted suicide in her cell at Fort Leavenworth.

Chelsea has been denied access to medical care.1

She's even been denied access to her own lawyers.2

Now, believe it or not, the U.S. military is trying to punish her for her suicide attempt with up to 30 years in solitary confinement.3

Chelsea's legal team has asked for help with the cost of her ongoing defense. Will you chip in for her defense and our work drawing in public attention to her case? Yes, I'll chip in to help defend Chelsea Manning.

Let's be clear. Chelsea is enduring these abuses for one reason: because she exposed the truth about war crimes committed by the U.S. military during the wars in Iraq and Afghanistan. She uncovered video of an Apache helicopter firing on unarmed civilians, including a Reuters journalist and those attempting to transport the wounded.4

She revealed how the American people were being lied to over and over. She did the world an enormous service—and is now facing decades of mistreatment so severe that it meets the U.N.'s definition of torture. Last year, when Chelsea was threatened with solitary confinement as punishment for being caught with a magazine and an expired tube of toothpaste in her cell, our members rallied to her defense. Now Chelsea's legal team says they need $80,000 to defend her against these new charges. If you chip in today, we'll send half of your donation directly to Chelsea Manning's defense fund and use the other half to power our ongoing public campaign to draw attention to the abuses she's facing. Will you chip in to support our campaign and help Chelsea's legal team fight to defend her?

Thanks for standing with us, David Segal and the team at Watchdog.net

DONATE

Sources:

1. Government continues to deny Manning access to health care, American Civil Liberties Union, July 28, 2016

2. Chelsea Manning cut off from lawyers amid hospitalization rumors, The Guardian, July 6, 2016

3. Chelsea Manning, on facing life in solitary after attempting suicide, Boing Boing, August 1, 2016

4. Collateral Murder, Wikileaks, April 5, 2010

Þetta blogg er orðið frekar hljóðlátt, sennilega er ástæðan sú að þegar ég kem heim á kvöldin man ég ekkert hvað ég var að hugsa yfir daginn svo að ég kveiki bara á sjónvarpinu og tæmi hausinn minn þar. Það er því við hæfi þar sem ég er komin í smá frí, að allt í einu tekur sig upp gamalt ritæði og hinar gáfulegustu hugsanir streyma frá mér eins og enginn sé morgundagurinn.

Ég er enn að reyna að komast að því hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór. Ég er með eina og hálfa háskólagráðu en ég finn samt ekki fræðimanninn í mér. Ég sest niður með drög að texta en hann er kominn út um víðan völl áður en við er litið, ég er bara ekki gefin fyrir svona kerfisbundna hugsun. Ég vil frekar fá að spinna einhverja vitleysu og sjá hvert það leiðir mig. Hversu gáfulegt er það? 

Þannig kláraði ég BA-ritgerðina með handafli þrátt fyrir það vald sem ég hef á íslensku máli, að safna saman hugsunum mínum var eins og að smala köttum. Og hvað er þá unnið með því? 

Mér finnst alltaf gaman að lesa fræðilegar greinar þegar einhver annar er búinn að draga saman allar upplýsingarnar og komast að niðurstöðu. Bara ef ég þarf þess ekki og fæ bara að lesa og njóta. Er ég þá algjör haugur? 

Ég verð aldrei besti sagnfræðingur í heimi? Var allt þetta nám þá til einskis? Svona fyrir utan alla skemmtunina meðan á því stóð. Er það ekki dálítið ósanngjarnt að geta ekki bara notið þess að læra til að læra, þarf maður alltaf að verða eitthvað líka?

Ég veit hvenær mér líður best. Það er þegar ég er í skapandi og lifandi umhverfi. Það fann ég í gær á tónleikum með kórnum mínum, mikið sakna ég þeirra þrátt fyrir alla mína félagsfælni og kvíða. Söngur er sálubót.

Það er svo gott að geta hlegið og það var ekkert annað í boði þegar við Inga fengum úldna fiskisúpu á Horninu og fórum svo á Rósenberg þar sem Stebbi Jak söng hátt en drykkjulætin voru enn hærri. Við byrjuðum að líta á klukkuna þegar hálftími var liðinn en kláruðum samt tónleikana, ég ákvað bara að hafa í þykjustunni að við værum ekkert á Rósenberg heldur á Celtic Cross þar sem kjaftagangurinn var þesslegur, Stebbi var eiginlega bara eins og hver annar trúbbi sem enginn var að hlusta á. En þegar hann var að hætta þá bauð einhver 100.000 kall fyrir nokkur lög í viðbót! Kannski var þá einhver að hlusta.

Ég fer svo sjaldan til Reykjavíkur þessa dagana og þegar það gerist þá er ég með lista yfir allt sem ég ætla að gera, fólk sem ég ætla að hitta og svo framvegis. Eitt af því sem ég vildi alls ekki missa af var útskriftarsýning Listaháskólans og þangað fór ég þegar ég vaknaði í morgun. Ég fór svo oft á þessar útskriftarsýningar þegar þær voru haldnar í Laugarnesinu en Hafnarhúsið er auðvitað miklu skemmtilegra sýningarhúsnæði. Alveg frábær sýning og fjölbreytt og einstaklega skemmtilegt verkið hennar litlu frænku. 

Það rifjaðist upp fyrir mér hve mér líður alltaf vel á myndlistarsýningum, öll félagsfælni hverfur og ég er bara eins og fiskur í vatni. Kannski er félagsfælni bara eitthvað sem gerist þegar maður reynir að þvinga sig til að gera eitthvað sem er manni ekki eiginlegt, standa undir einhverjum viðmiðum sem aðrir setja manni. Ég hef dragnast með þann poka á bakinu að þurfa að standa undir þessum undrabarnsstimpli sem ég fékk á mig í æsku, að sýna fólki að það gæti eitthvað orðið úr mér. Ég vissi bara ekki alveg hvað. Og fyrir hvern? Skulda ég þetta einhverjum? Einhverjum sem hittir mig kannski á kassanum í Rúmfó og hristir hausinn yfir mér? Er það ekki snobb? Ég er allavega frekar sátt við að vera í starfi þar sem allt gengur sinn vanagang og ég þarf ekki að brjóta heilann um tilgang lífsins. Og svo gerist kannski eitthvað annað þegar það hentar mér. 

Mig langaði til að prófa ýmislegt þegar ég var yngri en hafði ekki kjarkinn, og kannski ekki hugmyndaflugið heldur. Þannig að ég fór þá leið að stunda kvöldskólanám meðfram vinnunni og sótti þangað mína andlegu næringu, en vissi samt ekki alveg hvernig ég gæti skapað mér framtíð með því. Sumir þroskast bara seinna en aðrir.

Ég á heima í skapandi greinum, það veit ég og hef alltaf vitað. Og þangað á ég að stefna. Nú þarf ég bara að setja kraft í vöggusettin mín, ég er að fara að fá fyrsta hollið úr prentun og það næsta er að verða klárt. Svo bíða tvö önnur á hliðarlínunni og þar sem ég verð í fríi alla næstu viku þá getur ýmislegt gerst. Kannski ég fari jafnvel að kíkja á meistaraverkefnið mitt. Og kannski ég komist þá að því hvað ég ætla að verða. Eða ekki.